De 3de deelname aan de Antwerp 10 miles zit erop. Het doel is weer gehaald, 10 % sneller dan vorige keer. En dat is gelukt. Daarvoor moest ik onder de 1 uur 45 blijven, en met 1 uur 44 is dat weer netjes gelukt. Zoals altijd gaan we met een hele groep mensen. Altijd leuk om achteraf ervaringen uit te wisselen en een glas Cava te drinken op de goede afloop. Vandaag voelen de benen eigenlijk redelijk goed. Ondanks het feit dat we eigenlijk de hele dag hebben rechtgestaan. De Run zelf begon snel, ik had me vooraan in het vak van de 1u45 gezet. Maar na een paar honderd meter voelde het te snel aan. De ben en liepen niet soepel en voelden gespannen. Dat bleef zo tot na het justitie paleis, dan begon het wat te beteren. Het tempo verlies bleef binnen de perken. Op halfweg zat ik dan ook net halfweg de doel tijd, zonder overschot. Gelukkig scheen daar de zon nog een beetje. Door de binnen stad en de Meir naar de Paardemarkt en dan naar de Konijnenpijp, het blijft speciaal. Vreemd genoeg schuilt de zon altijd achter de wolken op dat stukje van het parcours. De knie kwam af en toe klagen, maar de pijn ging telkens terug weg. De konijnenpijp, het moment om wat verloren tijd in het halen op het stuk naar beneden. Half weg een klein opstopping, de hulpdiensten hadden daar hun handen vol met een minder fortuinlijke loper. De laatste klim naar de uitgang (of weg naar de Hemel), blijven doorgaan met kleinere passen, proberen zoveel mogelijk het tempo hoog te houden. En dan het laatste stuk. Toch nog proberen te versnellen om toch maar die tijd te halen. Benen die tegenpruttelen. Het ritme dat niet goedkomt. De laatste bogen voor de eindmeet. En dan ben je er en zie je dat het gehaald hebt. Net optijd. Samen met tientallen anderen. Blij. Er was veel volk, heel veel volk. Het was drummen aan de eindmeet. Een beetje spijtig. Gelukkig waren de opkomende krampen nog onder controle te houden. Het was goed. Volgende doel: een halve marathon. Dat lijkt veel, maar het is maar 5 km verder. Iets meer dan een half uurtje. Dat zou geen probleem mogen zijn :-). Het parcours en mijn tijd

antwerp 10 miles, het parcours

Ik dacht dat het niet gelukt was, maar ik heb het traject toch opgenomen op de gps.
De eerste 20 minuten zijn de wandeling tot aan de start. Tja 17.000 man aan het lopen krijgen is een zaak van geduld :-). En aangezien we achteraan stonden, moesten we veeeel geduld oefenen.
vandaar dat de tijd ook 2 uur en half is en niet 2 u 9 zoals mijn echte looptijd.
Klik hier voor het traject.

Antwerp 10 miles

Yes, hij is bedwongen! De 16 km in en door Antwerpen. Ondanks de knieblessure die me de laatste 14 dagen nog teisterde. Ondanks de warmte/koude/wind.
Samen met 17000 anderen drie tunnels bedwingen, jezelf tegenkomen op de kaaien. Een ervaring apart.
Zaterdag opgestaan met keelpijn en een zwaar hoofd. Dat begint goed, verkouden. Met de nodige Dafalgan's en keelspray mezelf wat proberen te op te lapen. En dan vroeg in bed.
Zondag. Niet veel beter. Toch maar vertrokken, na de nodige medicijnen ingenomen te hebben.
Om half vier werd het startschot gegeven, maar door de massa volk waren we pas twintig minuten later aan het lopen. Onder een stralende zon op naar de Kennedy tunnel. Helaas begon mijn knie al na een kilometer te klagen. Het ging nog een lange weg worden. Bij de hellingen aan de Kennedy tunnel heb ik het tempo wat laten zakken. De weg is nog lang.
Eenmaal het justitie paleis onderdoor kom je na een paar bochten aan de kaaien, waar ons een eerste koude douche stond te wachten, de drank was al op. De tweede koude douche? Het weer dat van een vrolijke zon overschakelde op een koude wind, op kop nog wel.
Het tempo lag binnen de verwachtingen, de eerste 8 km in een uur. Trager dan op training dat wel.
Tot daar was de knie nog te doen. Aan KM 8 heb ik een eerste keer een stukje gestapt (en ik wat niet de eerste, in de Kennedy Tunnel was ik al een hoop wandelaars voorbij gestoken) om de pijn de knie wat te sparen. Na 100 meter terug beginnen lopen en dat volgehouden tot het volgende km bord, daar dan weer een stukje gestapt.
De wind wakkert nog aan, hier en daar wordt zelfs een nadar omgeblazen.
Gelukkig kon ik telkens aanpikken bij een andere lopers. Samenlopen is beter voor het moraal.
De groepjes werden wel steeds kleiner. Maar opgeven, neen. Tenminste als de knie het hield.
Ondertussen zijn we Antwerpen ingedraaid en passeren we door de keyserlei en draaien we af naar de Paardenmarkt. Daar krijgen we nog water.
Langs de kant dunt ook het publiek uit, maar zij die blijven staan blijven ook aanmoedigen.
Na 13 km draait het scherp de Waasland tunnel in, de konijnenpijp. Bergaf houdt ik me in. Dat is minder pijnlijk voor de knie, maar de tunnel is lang en ik begin toch terug te lopen. de laatste anderhalve km. Samen met een andere moedige draaien we de laatste rechte lijn in. Vier bogen moeten we onderdoor. Net na de laatste staan ze. Het regenboogteam. Ze schreeuwen me de meet over. De klok staat op 2u29 als ik de meet overloop. Net voor de klokslag van 18 uur. Trek daar de 20 minuten af voor ik begon te lopen, dan kom je op 2u09 (volgens mijn klokje). Net geen 8 km per uur.
Ik ben blij dat het gedaan is, blij dat het gelukt is, blij dat ik niet opgegeven hebt.
Nu de pijnlijke knieën laten rusten.
Thuis kom ik nog tot de ontdekking dat op mijn hielen een blein zit.
Volgend jaar terug ? Misschien wel, maar dan wel met een langere voorbereiding en nieuwe loopschoenen. De oude liggen nu echt wel uit elkaar.

UPDATE: mijn uitslag
in mijn leeftijdscategorie ben ik 1202 van 1220 geworden (zie hier